Giderken hiçbir şey bırakmadın; en çok da kendimi bulamadım arkandan.
Bir veda, bin kez içimde yankılandı…
Gözlerinle başladım sana, sessizliğinle veda ettim.
Sen gittin, ben kaldım… Ama biz hiç olamadık zaten.
Bir ayrılığa değil, sensizliğe yenildim.
Kalbimde iz değil, yara bıraktın.
Unuttum sandım… Meğer alışmayı öğrenmişim.
Seni unuturum dedim, kendimi unuttum.
Gidişinle değil, kalmayışınla yandım.
Her hatırada biraz daha eksildim.
Ayrılık; seninle değil, senden sonra başladı.
Gülüşün kadar gerçek değildi vedan.
Aramızda sadece sessizlik kaldı, o da konuşmuyor artık.
Gitmek kolaydı belki… Ama ben hâlâ buradayım.
Sen gidince zaman da durdu, anılarla kaldım baş başa.
Vedalaşmadan giden, ardında bin cümle bırakır.
Ayrıldık ama ben seni içimde taşıyorum hâlâ.
En çok susmalarında kırıldım sana.
Gözümde değildin, kalbimdeydin; orayı da yıktın giderken.
Seninle başlayan her şey, bensiz bitti.
Ayrılık, bir duruş değilmiş; tamamen dağılmakmış.
Gidişine değil, dönüşsüzlüğüne kırgınım.
Ne güzel başlamıştık… Şimdi adını bile anmıyorum.
Sevgiyi unuttun, beni değil.
En zor ayrılıklar sessiz yaşanır.
Gitmek sana yakıştı, ama ben kaldıkça çirkinleştim.
Ayrılığımız, en güzel hayalimi paramparça etti.
İçimde bir enkaz bıraktın… Yeniden kurulamıyorum.
Seni hâlâ sevmiyorum… Ama hâlâ unutamıyorum.
En çok da senin için mücadele ettiğimde kaybettim.
Ayrılık, senden değil; kendimden vazgeçmekti.
Ne zaman gözlerin aklıma gelse, kalbim susar oldu.
Sensizliği öğrenmek değil, yaşamak zor.
Ben seni sevdim, sen gitmeyi.
Aşkı ben yaşadım, ayrılığı sen seçtin.
Giderken “hoşça kal” bile demedin; en çok o kırdı.
En güzel masal, seninle başlamıştı; en kötü kabus da…
Unuturum sandım… Ama sen içimde yankılanmaya devam ettin.
Gidişinle eksildim, dönüşünle tamamlanmadım.
Bazı ayrılıklar, kalpte ömür boyu kalır.
En çok kendime küsüm… Seni hâlâ düşündüğüm için.
Sevmek yetmedi, sen gitmeyi bildin.
Ayrılık bir an, sensizlik bir ömür sürdü.
Seninle değil, senden sonra ben oldum.
Gitmek senin hakkındı belki, ama unutmak benim gücüm değildi.
Anladım ki en zor şey; olmayan birini beklemekmiş.
Bir gidişle bin parçaya bölündüm.
Geriye sadece bir “keşke” kaldı.
Gidişine sustum, içimde fırtınalarla.
Bitti demek kolaydı, ama bitmek… işte o zordu.
Gözlerinde kayboldum, şimdi yokluğunda yaşıyorum.
Sen gittin, ben yarım kaldım.
Sevdim… ama değer görmedim.
Her gün biraz daha unutmaya çalışırken, her şey seni hatırlatıyor.
Gidişini affettim, ama yokluğunu kabullenemedim.
Seninle başlayan ben, seninle bitti.
Ayrılık, aşkın yorgun hâliymiş.
Seninle geçmişim güzel, geleceğim eksik kaldı.
Kalbimde bir köşe hâlâ senin.
Seninle kurduğum hayaller, şimdi başkasına kucak açtı.
Ne seni silebildim, ne de kendimi.
En çok içimde sevdim seni, en çok içimde kaybettim.
Birlikte yürüdüğümüz yollar şimdi bana yabancı.
Sana ağlamak bile güzeldi…
Sensizlik; suskun bir haykırış gibi.
Gidişin, kalbimin sessiz çığlığı oldu.
En derin yalnızlığım, senin yokluğun.
Ne güzel gülüyordun… Şimdi başka birine.
Her sabah seni unutmakla başlıyorum.
Seni hatırladıkça, içimde eksilen ben oluyorum.
Gözlerin kadar karanlık bir boşluk bıraktın.
Aşk senden geçti, ama ben sende kaldım.
Gidişinle sustum, dönmeyişinle öldüm.
Kalbimde susturamadığım bir adamsın.
En çok sensizlik öğretti bana, kim olduğumu.
İçimde kopan her fırtına, senin isminle başlıyor.
Gözyaşlarım bile sana alıştı.
Sen gittin, ben kendime dönemedim.
Kalbimi sende unuttum.
Seninle değil, seninle yaşadıklarımızla savaşıyorum.
Her ayrılık bir iz bırakır… Sen yara bıraktın.
Gidişinle, en güzel yanımı alıp götürdün.
Yalnızlıkla tanıştım… Seninle vedalaştıktan sonra.
Hâlâ adını duyunca susuyorum.
Anılar bize değil, bana kaldı.
Geriye dönmek istesem de, yol kapanmış artık.
Gözümde bir damlaydın, kalbimde sel oldun.
Unutmak değil de, alışmak zor.
Kalbim seni sevmeyi unuttu, ama seni unutamadı.
Göz göze geldiğimiz son an, içime kazındı.
Seninle geçmeyen zaman, sensiz geçmiyor.
Beni benden götüren sendin, şimdi kimseyle buluşamıyorum.
Sensizliğe alıştım sanıyordum, yine de özlüyorum.
Senin için döktüğüm her gözyaşı, içimde hâlâ ıslak.
Aşk bizde yarım kaldı, sen tamamını başkasına sundun.
Gitmeseydin… belki de böyle acımazdı içim.
Seni silmek kolay değil; sen içime kazındın.
Sensizliğin tarifi yok, sadece yaşanıyor.
Varlığın umut, yokluğun alışkanlık oldu.
Ayrılık her yerde seni fısıldıyor bana…
