Beni en çok senin yokluğun değil, var gibi yapıp gitmelerin yordu.
Kalbimde bir mezar var, başucunda adın yazıyor…
Gülüşünü değil, gidişini ezberledim artık.
Sen gittiğinden beri, ben içimden düşüyorum her gece.
Adını duymak değil de, yokluğunu yaşamak yaktı beni.
Her şeyi affettim bir tek seni sevdiğimi affedemedim.
Ben seni kalbimde değil, kendimde kaybettim.
Yarayı açanla kapanmazmış, öğrendim…
Beni terk ettiğin gün, kendine de veda etmişsin haberin yok.
Suskunluğum, çığlıklarımı boğduğum yerin adı artık.
Senin gülüşün başkasına değerken, benim gözüm yaşta kaldı.
Öyle susuyorum ki, sesim bile kendine yabancı.
Kalbim sana açıkken sen başka yollara sapmışsın.
Seni sevmek, kendime attığım en büyük ihanetti.
Giden her sevda ardında bir mezar bırakır, biri de bende…
Seni kalbimden değil, dualarımdan da sildim.
Birini unutmak, onunla yaşanmış her şeyi yeniden gömmekmiş.
Seninle değil, senin yalanlarınla savaşmışım meğer.
İyi ki dediklerim de yalanmış, seni sevdiğim gibi…
Benim için hiç var olmamış gibi davranman, öldürdü beni.
Gülüşünü tükettim, sevgiyi hiç bilmediğin kadar harcadım.
Yalnız gecelerde silinmedin ama sevilmedin de hiç bilmediğin kadar.
Sessizliğimde ihanetin yankılandı ruhumda, hiç bilmediğin kadar.
Sessizliğimde bir mezar gibi sessizim… sessizce.
Sen gittin, ihanetin yankılandı ruhumda.
Ben artık öldüm… eski ben değilim.
Kalbimde tükettim sevgiyi… içimde seni gömdüm.
Affetmediğim tek şey, seni hâlâ içimde taşıyor oluşum.
Sessizliğimde tükettim sevgiyi… sadece ben bilirim bunu.
İçimde öldü eski ben… sen yoktun, hiç olmadın ki zaten.
Gülüşünü gömdüm hayallerimi… sessizce, kimse duymadan.
Adını her hatırlayışımda bir yara daha açılıyor içimde.
Çok sustum… ama içim kan ağladı her seferinde.
Bir zamanlar senin için yaşadım… sen bensiz güldün.
Sessizliğimde hâlâ yükünü taşıyorum… neden bilmiyorum.
Sevdiğim… gömdüm hayallerimizi, gidişine bile selam veremedim.
Yalnız gecelerde hep seni bekledim… ama sen hep başkasına gittin.
Ben artık silinmedin ama sevilmedin de… içimde sadece iz bıraktın.
Sözlerini gömdüm, hayallerimi de… ama sen içimde kaldın hâlâ.
Yokluğunu bekledim… belki dönersin diye ama olmadı.
Özlemle bir mezar gibi sessizim… adını bile anmıyorum artık.
Adını yaktım… her şeyi bitirdim… sen yoktun zaten.
Sen gittin… ama acın kaldı bende misafir gibi değil, ev sahibi gibi.
Gülüşünü suskun kaldım… çünkü artık içim sana küs.
Sen gittin, bekledim dön diye… ama hiç bakmadın arkana bile.
Bir zamanlar kaybettim kendimi… seni bulmak isterken.
Gözlerimde ihanetin izi kaldı… bir de sevdamdan kalan küller.
Ben artık senin için değil… kendim için yaşıyorum.
Affetmediğim tek şey, kendimi senin kadar sevememem oldu.
Kalbimde her hatıran bir yara şimdi… kapansa da izi kaldı.
